چنین سرنوشتی ما را تهدید می کند، پس آرام ننشینید

عکس بالا مربوط به طرفداران تیم فوتبال کره شمالی در بازی های جام ملت های آسیا در قطر است. به کراوات های مسخره شان نگاه کنید. ببینید حداکثر تفاوت میان لباسشان، چند پرده اختلاف در رنگ است! حتی قیافه ها هم بسیار شبیه به هم شده. مطمئنم که مسئولان فرهنگی ایران آرزو دارند که بتوانند جامعه ی ما همینطور یک دست شود. نمونه اش هم اینکه اخیرا در پی طراحی لباس واحد برای مردم ایران بودند و چند طرز اصلاح سر به قول خودشان مجاز معرفی کردند. حال انتخاب با ماست، زندگی از نوع کیم جونگ ایلی یا تلاش برای آزادی از چنگال این دژخیمان بیگانه. اگر امروز از درد اعدام ها می نالیم، فردا می تواند بدتر باشد آنگاه که هیچ صدای مخالفی برنیاید. اگر امروز بسیجی چونان نه گوسفند که کفتار، از هموطن خود لاشخوری می کند، شاید فردا همه گوسفندوار زندگی کنیم.

ترس بسیجی ها از مردم و استفاده از لباس سربازهای وظیفه

اخیرا نیروهای بعثیچی دوتا دوتا در کوچه ها به گشت زنی می پردازند، همینطور در ایست بازرسی ها که معمولا بعد از ساعت 11 شب روزهای تعطیل در بعضی جاهای شهر دایر می کنند، نیروهای انتظامی کاملا در حاشیه هستند و اصل کار به همان نیروهای فعال بسیجی سپرده می شود. اما نکته ی مهم این است که آنجا که بسیجی ها کم تعداد هستند، و آنجا که نمی توانند به هرکدامشان تفنگ بدهند، برای در امان ماندن از مردم نه لباس پلنگی بسیج که لباس سرباز صفرهای وظیفه را به تن می کنند. وقتی خوب نگاه می کنید می توانید چفیه را زیر لباسشان ببینید. البته این اتفاق تازه ای نیست. اگر به عکس و فیلم  های تظاهرات گسترده مردم بعد از انتخابات دوباره نگاه کنیم، همین ترفند را آنجا هم به کار بسته اند. جاییکه افرادی با لباس سرباز وظیفه به یک درجه دار گارد ویژه دستور می دهند. یا آنجا که وحشیانه، با لگد و کاراته به جان مردم می افتند، کاری که هرگز از یک سرباز صفر برنمی آید. اینها اینقدر جنایت کرده اند و از بس که خود ددمنش هستند، از مردمی که شعارشان سکوت و سلاحشان اطلاع رسانی است، می ترسند.

من برای پایین کشیدن این رژیم هر روز مصمم تر می شوم

امروز خواندم که هنوز جسد مبارز جنبش، زهرا بهرامی را تحویل نداده اند. اول آه کشیدم و فکر کردم که نمی توانم برایش کاری انجام دهم. ولی به فاصله ی چند ثانیه، وجودم پر از اطمینان شد. این جنایت من را مصمم تر می سازد، که مطالب بیشتری در وبلاگم بنویسم، بر در و دیوار و پل های هوایی و ایستگاه های اتوبوس بیشتر شعار بنویسم. بیشتر اسکناس نویسی کنم، به جای 50 برگ تعداد بیشتری از روزنامه ی اینترنتی "کلمه" پرینت و تکثیر کنم، بیشتر مزاحم 113 وزارت اطلاعات بشوم و تعداد قبوض آب و برق بیشتری را از در خانه ها جمع آوری کنم.
این جنایت ها الهام بخش من است تا با تمام دشمنان رژیم اسلامی متحد باشم و حداقل درصدد تضعیف آنها برنیایم، تا روز آزادی فرا رسد و رای اکثریت، خواست جامعه رو نمایان سازد. من باید با تمام وجودم از جنبش دانشجویی، جنبش زنان، جنبش های کارگری و سایر حرکت هایی که در کلیت مورد تایید من است دفاع کنم.
من باید هر روز در اداره و تاکسی بیشتر از جنایت های رژیم بگویم. من باید از هر فرصتی برای ضربه زدن به منافع رژیم استفاده کنم. من باید وقت بیشتری برای رسوا کردن نیروهای خودفروخته و خائن بسیج و سپاه بگذارم. من باید آگاهی خود را هر روز بیشتر کنم و مراقب باشم تا از سر انفعال حرکت اشتباهی نکنم. من باید این رژیم را پایین بکشم و مطمئن هستم که می توانم.آن هنگام شاید اندکی از درد دختر زهرا بهرامی کاسته شود.

بسیجی آن کسی بود که در جبهه کشته شد، اینها بعثیچی هستند

عکس مربوط به نیروهای بعثیچی، و از سرکوب جنبش مردم بعد از انتخاباب است

مقایسه ی شترهای مصری با موتورهای ایرانی

 

نیروهای رژیم مصر از شتر برای سرکوب مخالفان استفاده می کنند. یک شتر برای چندین نفر، اما رژیم اسلامی برای هر نفر چند موتور پیشرفته داشت. در پشت شتر مصری یک نفر با چماق نشسته و در پشت هر موتور ایرانی یک نفر تا دندان مسلح.
شترهای مصری از قبل تدارک دیده نشده اند، اما موتورهایی که نیروهای "بعثیچی" بعد از انتخابات برای سرکوب مردم استفاده می کردند، چندین سال پیش از روسیه وارد شد. برای من که خانه مان جنب گمرک انزلی بود، دیدن هر روزه ی این موتورهای پرقدرت که 100 تا 100 تا منظم و تودرتو در دوطبقه پشت تریلی ها چیده و حمل می شدند، تعجب آور بود.